Du

I går, 30. juni, var eg og mannen min i bryllap på våre eigen bryllaupsdag. Det var også 30. juni for seks år sidan at Snorre vart storebror til tvillingane. Det er eit fint høve til å dele det diktet vi hadde på baksida av for vigselen den gongen for 11 år sidan.

Frid nytta føremiddagen i går til å lage ei teikning til meg, der ho teikna seg sjølv og påstod at det var eg, “bare med lyst hår”. Ho var ein del av meg, no veks ho stadig lenger vekk, blir eit “eg” for seg sjølv og og eit “du” for meg.

Roald var så glad for gåvene han hadde fått at han gjerne ville gi noko tilbake: “Hva ønsker du deg, mamma?”

I avstanden mellom “eg” og “du” blir både språket og kjærleiken til. Og om det finst eit ord som rommar heile kjærleiken, er det: “Du”.

Du
att så underbar
jag tänkte att kanske inte
andra.

Ty det är jag som ber dig
ditt ansikte
jag
en som en vekare än.

Så stilla, tillbakaträngd jag
det är du vid din art
du
att vid ditt namn.

(Gunnar Björling, Där jag vet att du, 1938)

Teikning frå Frid til mor 30. juni 2012

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s