Med hjerna i handa

Korleis det er med den kritiske tilstanden idag? Takk, berre bra. Stabil. Riktignok har eg funne ut at namnet på bloggen min er bøygd i feil kjønn, det heiter visst ein tilstand – tilstanden – tilstandar – tilstandane. Men eg likar ikkje lyden av kritiske tilstandar, så eg har tenkt å praktisere personleg rettskriving og bøye ordet som om det var hokjønn. Eg er jo hokjønn, er ikkje det grunn god nok?

Men elles har det vore ein riktig god dag. Eg har gjort ferdig eit bokessay om forfattarskapen til Merethe Lindstrøm. Riktignok for andre gong, tidlegare hadde eg skrive eit på 4000 teikn basert på ein artikkel på 36 000 teikn, men så fekk eg beskjed om at eg kunne utvide til 8000 teikn. Dermed fekk eg med alt det eg syntes var viktigast å få med, og er særs nøgd med det. Teksten kjem i Aftenposten K i desember. Eg brukte mykje tid på bøkene til Merethe Lindstrøm i sommar og det er veldig bra for meg at eg kan få to lønna artiklar ut av det i staden for ein. Men, sjølv om Aftenposten K er blant dei som betaler anstendig, tør eg ikkje rekne på kva eg sit igjen med av profitt etter å ha brukt kanskje ein månad med normal arbeidstid (kanskje meir, eg anar verkeleg ikkje) på det som blir to tekstar, ein lang artikkel og eit kort bokessay.

Men sånn er det å vere kritikar i Norge, og i resten av Norden står det heller verre enn betre til; vi vil så gjerne lese, tenke og skrive at vi blir gåande rundt med hjerna i handa og tilby evnene våre for småpengar, om ikkje rett og slett gratis. Eg er glad for at eg har råd til å leve slik, at eg kan finansiere kritikken med ein annan, fleksibel jobb slik at vi får det til å gå i hop. Og så hjelp det jo at eg har gratis tenester på biblioteket, får gratis leseeksemplar og kan søke stipend frå staten, eg kimsar ikkje av det.

Eg var innom biblioteket idag, og dei som trur bibliotektenesta berre handlar om pengar kan aldri ha hatt lite pengar, aldri vore arbeidsledig og aldri vore einsam. Å ha ein offentleg stad å gå til, kor ein kan setje seg ned i varmen, lese avisa, låne ei bok, gå på internett og kanskje snakke med nokon, er gull verd enten ein jobbar heime, er pensjonist, er sjukemeldt eller arbeidsledig. Det er rett og slett førebyggjande arbeid og sosial utjamning. I tillegg låner eg hauger av bøker der som eg elles aldri ville ha fått lese. Biblioteket har også hjerna i handa, og er ein viktig ressurs for meg og alle andre som til tider opplever kritiske tilstander. Sjølv om nokre av oss ikkje alltid har viljen til å praktisere det biblioteket og andre autoritetar lærer oss er rett, som korrekt rettskriving.

One comment

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s